บางครั้งหลั่งน้ำตา

บางครั้งล้า จนคิดว่าไม่มีแล้วเเม้เเรงหายใจแล้ว

.

.

.

.

แต่ ....

แม้จะว้าเหว่ใจเเค่ไหน

ในที่สุดตรงนี้

เราก็ได้รู้ว่าเรายังมีชีวิต เราได้รู้ความจริงข้อหนึ่งว่า

ถึงอย่างไร เราก็ยังไม่ตาย

แม้หลายครั้งหลายคราที่คิดว่าไม่ไหวแล้วเเน่ๆ

เเต่สุดท้ายเพียงลืมตาอีกครั้ง วินาทีตรงนั้นก็กลายเป็นอดีตไปแล้ว

เรายังยืนตรงนี้

และยังอยู่ได้จริงๆ

ยิ้ม.....

ยิ้มให้กับวันนี้ที่ยังมีชีวิต

ยิ้มให้กับอากาศรอบกาย น้ำ อาหาร คนรอบข้าง

ที่มอบลมหายใจดีๆให้เราเสมอมา

แม้ว่าเราจะไม่ได้รักในชีวิตของตัวเองเท่าที่ควรเลย

"ขอบคุณ" ทุกคนเเละทุกปัจจัยที่ทำให้เรายังเป็นเรา

กำลังใจจากพี่ๆเพื่อนๆสตอรี่ไทย คนเดิมๆตั้งเเต่วันที่เราก้าวเข้ามา

จนถึงวันนี้ แม้ว่าเราจะหายหัวไปนานๆเสมอ

คำพูดดีๆทำให้เราคิดอะไรได้บางอย่าง,,,,

น้ำตาไม่ได้แก้ปัญหา และ ณ วินาทีนี้

เราเริ่มเหนื่อยเเล้วที่จะเสียน้ำตา

อยากกลับมายิ้มอีกครั้งเสียที

เมื่อได้ใช่เวลาอยู่กับตัวเองนานๆ มันก็ทำให้เรารู้ว่า

"คนที่อยากให้เรากลับมาสดใสได้มากที่สุด ก็คือตัวของเรา"

ความรัก ความฝัน

เราอาจไม่ได้หมดศรัทธาก็ได้นะ

เพียงเเต่เหนื่อยที่จะรับมือเท่านั้นเอง

เราพักแล้ว ,,,,,,

เหนื่อย ,,,, กับการหยิบยื่นสิ่งดีๆให้ใครสักคนก่อน

คงถึงเวลาที่ต้องหันมาสนใจตัวเอง

และหยิบยื่นความห่วงใยดีๆให้กับตัวเองและคนที่ยื่นมือมาหาเราบ้าง

"สักวันที่เราพร้อม" ไอ้สิ่งที่เรียกว่าศรัทธา มันคงจะกลับมา

,,,,

,,,,

ไม่ได้อัพไดมาร่วมเดือน ขอบคุณคนที่ยังเเวะเข้ามาหาสม่ำเสมอค่ะ

พี่ณัฐ (คนนี้แวะมาบ่อย) พี่เจย์ กี๊ฟ พี่แป้ง พี่ฟิล์ม พี่ฝน (ที่ฝากความคิดถึงมา)

พี่อ๋อม (ที่แอบไปบ่นคิดถึงเรา เห็นนะ 555) พี่พัด พี่ตอง รวมถึงมากมายที่ไม่ได้เอ่ยชื่อ

ขอบคุณ,,,, และจะพยายามเเวะไปหานะคะ :)

ในโลกนี้ยังมีสิ่งอีกมากมายที่ไม่มีคำอธิบาย ,,,,

เธอจะเชื่อไหม ,,,, ว่าหัวใจของฉันนั้นเฝ้ารอเธออยู่

เรื่องราวบางอย่าง ก็ทำให้เราหลั่งน้ำตาได้ง่ายๆ

ทั้งๆที่ไม่ควรเลย กลับรู้สึกอึดอัด อย่างบอกไม่ถูก

บางสิ่งที่ผิดพลาด ไม่อาจย้อนเวลาไปแก้ไข

บางสิ่งที่ทำไป ทั้งที่รู้ว่าจะทรมานใจ ,,,, ก็ยังทำ

บางคนที่ผ่านมา โชคชะตากำหนดเพียงให้เราจดจำ

หากคิดเกินเลย ล่วงล้ำ ,,,,

ยิ่งยื่นมือเอื้อมคว้า ยิ่งพบเพียงเงามืดดำ

แล้วสุดท้ายก็ไม่เหลือเเม้ความทรงจำ ,,, ที่ควรมี

พลาดไปแล้ว ,,,, ต้องทำอย่างไร

ใครอาจเห็นเพียงเเค่ความเพ้อเจ้อสับสน

แต่คงไม่เห็นถึงความทรมานข้างในนี้

.

.

.

ไม่มีคำพูดสักคำ แล้วมันคืออะไรหรือ

ฉันไม่กล้าเเม้เเต่จะคิดว่าตัวเองเข้าใจถูกแล้ว

เพราะมันยิ่งพาลเเต่จะทำให้เสียใจ

รู้ไหม...ฉันไม่เคยมั่นใจในตัวเองอย่างที่ใครเข้าใจ

ฉันไม่กล้าพอที่จะออกห่าง

แม้ใครจะบอกว่าหากทำแล้วคุณจะรู้ค่าของฉัน

แต่ฉันกลัว....

กลัวเพราะไม่เคยมั่นใจว่าตัวเองมีค่าเพียงพอให้คุณเห็น

เพราะฉันไม่เคยมั่นใจ

ไม่เคยเลยจริงๆ.....

สุดท้ายบทสรุปของฉันคงเป็แบบเดิมสินะ

มีเพียงคำขอโทษ และเงาที่ทอดอยู่เพียงลำพัง,,,,

.

.

.

ไม่เคยคิดจะพูดคำนี้เลย

เเต่ ณ จุดนี้

ฉันกำลังล้าเเละหมดศรัทธาในความรัก

สิ่งที่เหลือมันลดลง จนวันนึงคงหมดไป

ฉันไม่เหลือใคร พอๆกับที่ไม่เหลือความเป็นตัวเอง

เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ

เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ

เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ

ฉันร้องไห้อีกแล้ว ,,,,,,,

ร้องไห้ให้ความโง่ของตัวเอง

สุดท้าย ก็เป็นอะไรไม่ได้นอกจากคนเขลาคนนึง

สุดท้าย ฉันก็ทำให้ทุกๆอย่างพังลง

ไม่เหลือเเล้ว แม้สิ่งเล็กที่สุดที่ควรมี

.

.

.

.

.

ไม่มีเเล้ว

.

.

.

ไม่มี

.

.

.

วันที่ฉันร้องไห้ จนจมทะเลน้ำตา

เหนื่อล้าและเคว้งคว้างกลางผู้คน

เจ็บจนไม่อยากหายใจ

.

.

ขอบฟ้า ความหวัง สีจางเหลือเกิน

พอชีวิตกลับมาว่างอีกครั้งก็รู้สึกเหมือนมันไม่คุ้นเคยเสียเเล้ว

คิดถึงทุกคนที่สตอรี่ไทย

ไม่ได้ไปเม้นต์หรือคุยกับใครเลย

"ขอโทษที" นะคะ และก็ขอบคุณทุกคอมเม้นต์จ้ะ

วันเวลา,,,,ทำให้เราเติบโตเสมอ

วันเวลา,,,,สอนอะไรเรามากมาย

วันเวลา,,,,พาผู้คนให้ผ่นเข้ามาแล้วก็ผ่านไป

บางคนอยู่นาน บางคนเข้ามาเเค่ช่วงเวลาสั้นๆ

เเตความสำคัญของคนเหล่านั้นไม่ได้ขึ้นกับเวลาเลยจริงๆ

คนบางคนที่รู้จักผิวเผิน กลับสร้างรอยจำและความอบอุ่นได้

มากกว่าคนที่ร่วมทางเดินกันมาเป็นสิบปี

น่าแปลก,,,,,

มาบ่นเพ้ออีกแล้วเรา,,,,

แว๊บไปกินเลี้ยงก่อนนะคะ

คืนนี้ที่บาร์ยันทรี ใครมาก็มาทักกันนะ อิอิ

แล้วจะมาอีดิตค่ะ

"เธอรู้ไหมว่าฉันเห็นภาพที่สวยงามของชีวิต

แม้ว่าเรายังไม่เคยได้รู้จัก"

คุณรู้จัก "ขาของหัวใจ" ไหม ??

.

.

.

อ๊ะๆๆๆๆ !!!!!!

กำลังพยายามนึกภาพ (หรือนึกว่าคนเขียนมันบ้า) รึเปล่า ?

ขอแนะนำว่าถ้านึกภาพเป็นแบบอนาโตมีจะดูน่าเกลียดมาก

ให้คิดเป็นรูปการ์ตูนน่ารักๆจะดีกว่า

หรือหลายคนอาจแอบแย้งในใจไปแล้ว 

หัวใจไม่มีขา....คล้ายๆความคิดไม่มีเสียง

ไม่ว่ากัน ^^

แต่คนเขียนก็กำลังแอบยืนยันในใจเช่นกัน

"มีสิวะ มี!!!!"

ขาของหัวใจพูดไปแล้วก็เหมือนขาของร่างกาย

เอาไว้เดิน วิ่ง กระโดด เต้น ยืน นั่งยองๆ

ร่างกายที่มีขา....มีความเป็นอิสระและเป็นตัวเอง

กระฉับกระเฉง มีเรี่ยวมีแรง

เช่นกัน....หัวใจที่มีขา ก็เป็นทำนองนั้น

ส่วนที่ต่างกันคงมีเเค่....

ขาของร่างกายไม่ได้หายไปง่ายๆ

เเต่ขาของหัวใจ บางทีหายไปโดยยังไม่ทันรู้สึกตัว

.

.

.

ขาของหัวใจ

บางครั้งหายไปนาน จนลืมไปแล้วว่าเคยมี

บ่อยครั้งที่คิดไปเองว่า การที่หัวใจจะเดินไปข้างหน้าได้

ไม่มีทางใดนอกจากรอหัวใจอีกดวงมาพยุง

ฝากความหวังไว้ที่การรอคอยเสมอ

ฝากความหวังไว้ที่ใครสักคน

ที่ไม่รู้ว่าเป็นใคร ,,,,,,,,

บ้าไหมล่ะ ??

มาวันนี้ ,,,,,, เหมือนอะไรๆมันจะกระจ่างมากขึ้น

ที่รับรู้การมีอยู่ของขาคู่นั้นอีกครั้ง

เพราะรู้สึกเหมือนกลับว่า "มันจะกลับมาแล้ว"

ดีใจ ^^

ต่อไปนี้ ,,,,, หัวใจที่มีขา จะออกวิ่งโดยไม่พึ่งพาใคร

ต่อไปนี้ ,,,,, หัวใจที่มีขา จะเดินได้เเม้อยู่ตัวคนเดียว

ต่อไปนี้ ,,,,, หัวใจที่มีขา จะไม่ร้องเร่ให้ใครมาพยุง

อีกต่อไปแล้ว ......

หัวใจที่มีขา ไม่ได้ปิดกั้นความรัก

หัวใจที่มีขา ยังคงรอคอยที่จะรัก

แต่หัวใจที่มีขา ,,,,,, จะไม่ทำหัวใจตัวเองให้น่าเวทนาเท่าที่เคย

ถ้าคุณจะมา ,,,,, คุณก็คงจะมา

แล้วถึงเวลานั้น หัวใจของเราคงได้เดินข้างๆกัน

วันนี้หัวใจของฉันจะออกเดินเองเเล้วนะ

เดินชมนกชมไม้ลำพังไปก่อน

ฉันไม่เหงากับการเดินคนเดียวอีกแล้ว

เดินช้าๆนะคะคุณ

อย่ารีบร้อนตามมา เพราะคุณอาจเหนื่อยเสียก่อน

และเราคงไม่ได้พบกัน .... ตลอดไป

^________________^

ป. ปลา ล. ลิง

หนึ่ง ,,,, คุณผู้ถูกรัก มิตรภาพที่ดีและการได้เป็นคนสำคัญ ทำให้ฉันยิ้มได้เสมอ

สอง ,,,, วันนี้ฉันดีใจที่คุณมีรอยยิ้ม

สาม ,,,, ขอบคุณพี่เอ๋ บุรุษผู้ต่อขาของหัวใจโดยไม่รู้ตัว

สีสี่ ,,,, แนะนำหนังสือ soundtrack of my life ของพี่เอ๋ "นิ้วกลม" ให้ทุกคนอ่านค่ะ

ห้า ,,,, ยังโปรโมตละครถาปัดต่อไป

หก ,,,, ขอบคุณทุกคนที่มาเม้นต์แม้จะไม่ได้ตอบกลับ ก็คิดถึงเสมอ

เจ็ด ,,,, ขอบคุณน้องมิ้นท์ที่อัพไดถึงกัน

แปด ,,,, จะเขียน ปล.ให้ครบสิบอัน

เก้า ,,,, อีกอันเดียว ฮึบ!!!!

สิบ ,,,, ฟู่ววววว.....โรคจิต

ก็ฉัน ,,,, อยู่กับความเหงาจนชิน

.

.

ฉันก็เพิ่งจะรู้ว่า ความเหงาเป็นเพื่อนคอยพึ่งพา

แม้ว่าจะต้องทนเหงาอย่างเดียวดาย

ก็ชินแล้วที่จะเหงาอยู่ต่อไป

.

.

.

เหมือนทั้งร่างกายและหัวใจมันล้าๆ

เหมือนมองไม่เห็นปลายทางที่น้ำตามันจะจางหายไปเลย

ทั้งๆที่ทุกวันก็ยังยิ้มอยู่ได้

พยายามหาอะไรให้ตัวเองได้ทำ

จนมันยุ่งๆ.....เผื่อว่าจะไม่มีเวลาคิด

.

.

.

.

แต่เหมือนสมองจะมีประสิทธิภาพเกินไป

ไม่ว่าจะทำอะไร ส่วนลึกยังคงมีคุณอยู่เสมอ

"ฉัน"

ทำไมจึงดูไม่ใช่ "ฉัน"

เมื่อ "สายลม" ไหวให้หัวใจปั่นป่วน

ฉันควรทำอย่างไร?

เพราะสายลม เราทำได้เเค่ปล่อยให้ผ่านไป

"ไม่มีสิทธิ์จะครอบครอง"

วันเวลาที่ผ่านๆ ดูมันทรมานเหลือเกิน

ฉันอยากจบมัน หรือบางที "อาจอยากจะจบตัวเองแล้วมากกว่า"

.

.

.

เหนื่อยใจเหลือเกินสายลม

.

.

.

.

.

หากฉันมองคุณเป็นเพียง "คนสำคัญ" ได้บ้าง....

มันคงดีกว่านี้

อย่างไรก็ตาม เมื่อคุณยิ้ม ฉันยังคงยิ้ม ^^

เสมอๆ

ขอโทษทีค่ะที่ไม่ได้ไปเม้นต์กลับให้ใครเลย

ช่วงนี้แป้งกำลังอยู่ในช่วงคัดบทละครล่ะ

เลยยุ่งๆ

ว่าแล้วก็ประชาสัมพันธ์.....วะฮ่า....

"ถาปัดการละคอน แผลงฤทธาพาเสนอ เกราะเพชรเจ็ดสี!!!"

วันที่ 16-18 และ 23-25 พฤษภาคม ที่หอประชุมจุฬาฯ

บัตร 160 200 และ 240 บาท

ขายเเล้วที่หน้าคณะสถาปัตย์ ตรงซุ้มพญานาคค่ะ หาง่าย สะดุดตามากกกกกก

"ใครสนใจก็มาเจอกันนะ"

.

.

.

.

คิดถึงทุกคนเล้ย,,,,

"จะมีใครๆรัก คนหน้าตาอย่างฉัน ที่มันธรรมดาไม่เข้าตาเหมือนใคร

จะมีใครๆไหมที่จะมองเเต่หัวใจ จะมีไหมใครเข้าใจรักกัน

.

.

.

มีเพียงความเหงาให้เดินกอดคอเท่านั้น"

หนังสือเล่มหนึ่ง,,,เค้าว่าความรักเป็นเหมือนปิศาจล่องหน

ปั่นป่วนจิตใจ สร้างเรื่องราวได้สารพัด

ทั้งที่เนื้อแท้นั้น,,,

.

.

.

"ไร้ตัวตน"

อากาศร้อนๆตอนบ่ายๆลากความคิดให้ลุกโดดออกจากเตียง

หลังจากหมกตัวอย่างไร้ความกระฉับกระเฉงมาหลายวันเต็ม

ออกไปหาคำตอบกับเจ้าสิ่งๆนั้น

"ความรัก" มีตัวตนจริงหรือ??

หรือสุดท้าย

จะเป็นเพียง "สุญญากาศที่เจือด้วยมโนสำนึก" เท่านั้น

คิดหัวเเตก,,,,,

ปัญหาโลกแตก,,,,,,

ไก่กาพอๆกับคำถามเด็กน้อย "ไก่กับไข่อะไรเกิดก่อน?"

หัวคิด มือเเละตายังคงซึมซับกับหนังสือเจ้าปัญหาเล่มเดิม

อ่านไป,,,,บางตอนเริ่มเห็นด้วย

ในขณะที่บางตอนอยากจะตะโกนเเย้งให้บ้านแตก!!!

ถ้าไม่ติดว่าพ่อกำลังนั่งสมาธิ

เเละแมวที่กร่างประหนึ่งเจ้าของบ้านกำลังนอนหลับ

.

.

.

.

.

 สุดท้าย,,,,ก็ผสมกลมกลืนคำตอบออกมาเอง

เรียกว่า มั่วจนหายข้องใจก็ไม่ผิด 55 555

"ความรัก" ไม่ได้เป็นสุญญากาศที่เจือด้วยมโนสำนึก

เเต่ก็ใกล้เคียง,,,,

เป็น "อากาศ" ที่บวกกับความคิด บวกกับศรัทธาของผู้ที่มีรัก

ไม่สามารถจับต้องได้

เเต่ไม่ไร้ตัวตน ^^

.

.

.

.

เพราะความบางเบาเช่นนี้เองมั๊ง คนถึงได้พยายามที่จะสร้างรูปร่างให้มัน

เพราะรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ จึงปรารถนาจะสัมผัสจับต้อง

หากไร้ตัวตนในสายตาของผู้คน ก็คงจะไม่ได้รับความสนใจ

และไม่ถูกแปรรูปไปมากมาย,,,,,

คนสร้างตัวตนของความรัก ด้วยการมี "ผู้เป็นที่รัก"

เป็นตัวแทนของอากาศบางเบา เป็นจุดมุ่งหมาย

ที่เหมือนรวมเอาอากาศเเละศรัทธานั้น มาปั้นเป็นตัวตน

"ความรักหน้าตาประมาณไหน ความรักจะใจดีแบบเธอไหม"

เพลงเขาถาม??? ^^

ถ้าให้ตอบ คงไม่มีอะไรง่ายเท่านี้

"ความรัก...ก็หน้าเหมือนเธอผู้ถูกรักนั่นเเหละ"

หน้าตาของความรัก,,,ในบางครั้งอาจไม่ได้สวยงาม

หรือแม้เเต่บางครั้ง,,,,ไม่จำเป็นต้องสมประกอบ

ความรัก

ไม่ได้มีริมฝีปากสีชมพู หรือแก้มแดงระเรื่อ,,,,ไปเสียทุกครั้ง

บางทีหน้าตาของความรัก อาจเป็นใบหน้าโทรมๆเปื้อนเหงื่อ

มีเพียงริ้วรอยของกาลเวลา มากกว่ารอยประทับของเครื่องสำอางค์...

กลิ่นของความรัก,,,อาจไม่จำเป็นต้องหอมหวานเหมือนน้ำหอม

ไม่ได้ติดจมูกแบบกลิ่นดอกไม้

เพียงแค่แป้งเด็กแคร์ แป้งเย็นตรางู กลิ่นสบู่ก้อนละ 10 บาท

หรือบางทีอาจเป็นเพียงกลิ่นเหงื่อ หรือควันไฟ

เสียงของความรัก,,,,อาจไม่ใช่เสียงไพเราะจากสวรรค์

อาจไม่ใช่เสียงระฆังวิวาห์จากโบสถ์คริสต์

บางทีอาจเป็นคำว่า "ฮัลโหล" สั้นๆ ในโทรศัพท์.....เเค่นั้น

"ความรัก" ก็เเค่นั้น....

แค่บุคคลผู้ถูกรัก....ซึ่งเป็นคนธรรมดา

เท่านั้นเอง

.

.

.

"คุณคงไม่มีวันรู้ว่าความรักหน้าตาอย่างไร หากหัวใจยังไม่มีภาพของผู้ถูกรัก"

_____________________________

มุมน้อยๆ ::

 เมื่อเจ้าของไดอารี่เริ่มเพ้อ

จากการอ่านนิยายรักวันละหนึ่งเล่ม เล่นอินเตอร์เน็ต

นอนฝัน ไม่ออกไปพบไปเจอผู้คน

ทำให้โลกเล็กๆ อิ่มเอมกับความฝัน,,,,, ^^

วันสุดท้ายเเล้วก่อนที่พรุ่งนี้จะกลับสู่วงจรวุ่นวาย

ขอสูดความฝันให้เต็มปอดเถอะ

ซู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!

อ่าห์.....ชื่นใจ

.

.

.

ยังยิ้มได้ ^^

แม้เป็นช่วงเวลาที่ทำอะไรไม่ได้

กับความรู้สึกในหัวใจลึกๆ

ได้เเต่ภาวนา.....

ให้สิ่งสำคัญของเธอผู้เป็นที่รักของฉัน

กลับมาไวๆ

ฉันไม่ได้หวังอะไร...

มากกว่าให้หน้าตาความรักของฉัน

.

.

.

^_______________^

ยิ้มกว้างๆ

(ป.ล. รูปก๊อปมา เห็นว่าสวยดีค่ะ)

ที่เห็นบ่อยๆในหนังภาพยนตร์

พระ-นางหากไม่ถูกฟ้าส่งมาให้คู่กัน

ก็มักเป็นรักเเต่เเรกพบ รวดเร็ว รุนแรง

เเต่ในชีวิตจริง

ที่เราเห็นบ่อยๆ

ใครคนหนึ่งร้องไห้ และมีอีกคนอยู่ใกล้ๆ

เราหัวเราะ เขาก็อยู่ใกล้ๆ

รถเสีย เขาก็เป็นคนที่ขับรถมารับ

เรายิ้ม เขาก็ยิ้มไปกับเรา

เราร้องไห้...

ปากเขาบอก "จะร้องไปทำไม"

สายตาบอกเชิญร้องได้ ฉันไม่ไปไหนหรอก

ใจเราเลยเริ่มคิดดังๆ

ดีจังที่มีเธอ

เป็นตอนนั้นเองที่เราเข้าใจว่าอะไรคือ "รัก"

^

^

จากหนังสืออีกมุมมองของความรู้สึก  หน้า 202

เห็นว่ามันน่ารักดี,,,,

.

.

เเต่หากเป็นอย่างนั้น ฉันคนนี้ก็คงยังไม่เข้าใจอยู่ดี

ว่าอะไรคือรัก

5555 5 5

ยังรอไหวน่า....(บอกตัวเอง)

ก็วันนี้ยังไม่ได้ทำรถเสียสักหน่อยนี่นา -*-

55555 5 55 5

เพลงไม่ได้มีนัย,,,,,เเค่เพราะดี 5555 5

ก็เธอไม่ได้ทำให้ฉันคลั่งไคล้นี่นา,,,,,

เธอไม่ได้ทำอะไร,,,,,สติฉันก็ยังดี

และเเค่มีความสุขที่ได้รักเธอ ^^

.

.

.

จังหวะน่ารัก เนื้อร้อง ทำนอง

ฟังกี่ทีๆก็อดที่จะยิ้มไม่ได้เลย,,,,

^________________^"

ยิ้มให้ตัวเองที่หน้าจอคอมพิวเตอร์

.

.

.

เวลานี้,,,,

ขอพักอารมณ์เหงาๆไว้สักพักเเล้วกันนะ

ดึงตัวเองกลับมาจากโลกส่วนตัว

กลับมายังเมืองวุ่นวายที่มีพระอาทิตย์หนึ่งดวง

มีคนเดินเต็มถนน,,,,,,

รู้ไหม??

เมื่องวุ่นวายแบบนั้นก็ยังมีมุมสบายอยู่ ^^

สวนสาธารณะสีเขียว

อากาศร้อนๆ,,,,มันร้องเรียก

ให้ออกไปเดินดูต้นไม้ใบหญ้าเสียบ้าง

ออกไปสูดสีเขียวให้เต็มตา....

หากมัวนั่งจมน้ำตา,,,

คุณลมร้อนที่มาเคาะประตูบ้านคงน่าสงสาร

เกินไป,,,,,

(ก็เปลี่ยวมาหลายหน้าเกินเเล้วน่ะ)

วันเวลาผ่านไปช้าๆกับการนอนตีพุง

ตื่นบ่าย ออกเดินเที่ยวเล่น  ดูหนัง เพลินไปคนเดียว ^^

อารมณ์ที่ไม่หวังอะไรมันสุขแบบนี้มั๊ง,,,,,,

คิดถึงพอประมาณ ยิ้มเมื่ออยากยิ้มให้

บางทีการไม่รับรู้ มันก็ไม่ทำให้เราทรมาน

ไม่อยากรู้อะไรเลย.

.

.

.

ยอมแล้วค่ะ,,,,

ยอมเป็นคนโง่อยู่ในโลกกลมๆแคบๆ

มันคงสบายกว่าการออกไปรับรู้

"อยากเป็นสัตวในเขาดินจัง"

(อย่าเพิ่งคิดว่าบ้านะ 5555  55 5 )

เสียงของธรรมชาติรอบกาย ใบไม้สีเขียว

ในดินแดนที่เวลาหมุนช้ากว้าปกติ

ชอบนะ ^^

ยากยืนอยู่ตรงตำแหน่งนี้ไปนานๆ

โลกของฉัน ^^

เค้าว่ากันว่า,,,,

"ร้องเพลงให้ต้นไม้ฟัง เล้วจะโตไว"

เปิดเพลงนี้ให้ต้นไม้ของฉันฟัง

,

,

,

,

รู้สึกรู้สมอะไรไหมเนี่ยยยย 555 55

ต้นไม้ "ของฉัน"

>___<"

 ฉันก็เลยเก็บไปคิดเอาเอง,,,จะโทษก็โทษท่าทีที่เธอทำ

                          "ให้ฉันหวัง" 

เพลงรัก....คนรัก....ความรัก....

สามสิ่ง...

...

.

"จำเป็นต้องโยงใยเป็นวงกันไปเสมอไหม"

เคยพยายามหาคำตอบให้ตัวเอง....เรื่อยมา

บนเเท๊กซี่เงียบๆระหว่างทางกลับบ้าน

เดียวดายพอให้ใจหดหู่ได้ชั่วขณะ

ไม่มีเเม้เสียงวิทยุเเผ่วเบา...ไม่มีการพูดจา..

.

.

ได้แต่มองเบาะข้างๆแล้วถอนหายใจ

นานเเค่ไหนเเล้วหนอ....ที่นั่งเเท๊กซี่คนเดียวแบบนี้เสมอ

...

.

"นานมากเเล้ว"

ท่าทางเหมือนคุณคนขับจะได้ยินแล้ว

เสียง "เฮ้อ..." ที่ไม่ได้ต้งใจนั้น

วิทยุจึงถูกเปิดไปยังคลื่นเพลงที่ค่อนข้างวัยรุ่น

แบบที่คิดว่าปกติเขาคงไม่ได้ฟัง (ไม่รู้เอาอะไรตัดสิน)

ยิ้มให้เขาเบาๆผ่านทางกระจกหลัง....

"ขอบคุณนะคะที่ช่วยทำลายความเงียบ"

^^

เพลงๆหนึ่งดังจากคลื่นวิทยุ

ไม่ได้ฟังครั้งเเรกหรอก...

เเต่รู้สึกได้ว่าตัวเองตั้งใจฟัง...มากกว่าทุกครั้ง

ร้องคลองุบงิบเบาๆ

เพลงเพราะจังเลย ......^^

"....แค่คนหนึ่งคนกับหัวใจให้เธอ หมดไปเลยที่ฉันมี

จะเป็นจะตายจะร้ายดี ไม่เเคร์ ไม่เเคยจะหวั่นไหว

จะมีเเต่เธอที่แสนดีร่วมทาง ตราบจนวันที่สิ้นใจ....

...

.

.

เริ่มรู้จักความหมาย ของคืนวัน"

เพลงนี้ชื่อเพลง "เพียงเธอ"

พอฟังเเล้วก็ทำให้คิดถึง "คนที่รัก"

ยิ้มไปกับมัน....ทั้งๆที่วันนี้ยังคงเดินคนเดียว

แล้วจู่ๆคำตอบก็วิ่งเข้ามาในสมองเอง...

แบบนี้สินะ...

ที่เค้าเรียกกันว่า "เส้นผมบังภูเขา"

เราชอบคิดเรื่องง่ายๆให้เป็นเรื่องยากเสมอเลย...

ความรัก....แม้เป็นเพียงความรู้สึกที่อยู่กับตัวเรา

เเต่ไม่มีใครจะบังคับความรัก แล้วเอาความรัก ไปผูกกับสิ่งใดๆได้

ความรักมีอิสระ และสวยงามในตัวเอง...

.

.

เสมอมา...และเสมอไป

เงื่อนไขยุ่งยากเกิดเพียงเพราะสมองโง่เขลา

ที่ผูกติดความรักให้ยุ่งยาก

ทำความรักให้เป็นเหมือนเชือกบ่วง

ผูกตัวเอง.....ไว้กับสิ่งที่เรียกว่า "คนรัก"

ทั้งที่คนรัก...ก็เเค่ปุถุชนธรรมดาเหมือนเรา

แบกรับอะไรๆได้เท่ากับเรา

เเต่ปากที่บอกว่ารัก....กลับโยนความคาดหวังกองใหญ่

ไว้บนบ่าของคนที่รักกันอย่างเลือดเย็น

เพื่ออะไร ??

"เราต้องอยู่ด้วยกัน เราเป็นของกันเเละกัน เราต้องแบ่งเบากัน"

รักเขาหรือรักตัวเองหนอ....

.

.

.

เคยคิดแบบนี้เช่นกัน และปัจจุบัน...

ก็ยังคงมีเสี้ยวความคิดเหลือ....เพราะฉันก็คือปุถุชน

ที่อวดอ้างไม่ได้ว่าเข้าใจความรักอย่างถ่องเเท้...

เเต่อย่างน้อยวันนี้ ระยะทางยาวๆที่เดินมา

ก็สอนให้รู้ได้สิ่งหนึ่งว่า....รัก มีหนทางมากกว่าที่สายตามอง

รักที่เราคาดหวัง และรักที่เราต้องการ ไม่ใช่ความรักที่ต้องเกิดขึ้น

เพราะเราบังคับมันไม่ได้....

สิ่งที่เราควบคุมได้มีเพียงความคิดเเละจิตใจตัวเอง

จะรักอย่างไร....

และมีความสุขอย่างไรกับสิ่งที่มันเกิดขึ้นเเล้ว

"ปรับตัวเข้าหาโลก ไม่ใช่ปรับโลกเข้าหาตัว"

หากมองรักด้วยสายตาที่ไม่มืดบอดนัก

คงได้เห็นว่า,,,,

 "รัก....สวยงามกว่าเพียงเเค่การ...เป็นคนเคียงข้างกัน"

..

.

.

ได้คำตอบแล้วในคำถาม

.

.

..

เพลงรัก คนรัก และความรัก ไม่จำเป็นต้องโยงใยกันเป็นวง

เพราะเพลงรัก....เป็นเพียงสื่อของความรัก

ความรัก,,,,ไม่ใช่สิ่งที่ควรใช้ผูกมัด....คนรัก

และไม่ใช่เพียงคนรักและถูกรัก,,,,ที่สามารถร้องเพลงรัก

เพียงมีความรู้สึก,,,,เพียงมีหัวใจ

.

.

.

คิดว่าสิ่งที่ตอบตัวเองนี้ไม่ผิดนัก

เพราะทุกในวันนี้....ก็ไม่ได้มีคนรักอย่างใครเขา

มีเพียงความรัก....และปรารถนาดี....

...

.

.

เเต่ก็ยังคงร้องเพลงรักแล้วมีความสุข ^^

 ร้อง,,,,คิดถึงคนๆหนึ่ง

และ.... "ยิ้มออกมาได้"

"รู้สึกไปตามเพลงได้"

.

.

เเม้ "ไม่ใช่คนรักกัน"

แม้ "ไม่ใช่ผู้ถูกรัก"

^^

..

.

"สายตาเป็นยังไง อาจจะเห็นเเค่ที่ไกลๆ เเต่ฉันยังอยู่ตรงนี้"

.

.

.

ที่ปลายทางแห่งหมู่บ้านกลางหุบเขาธรรมดาๆ

เด็กหญิงตัวน้อยนั่งอยู่ในบ้านมืดเพียงลำพัง

สองหูนิ่งฟังเสียงประสานของสายฝนที่กระทบหน้าต่างกระจก

จังหวะบรรเลงซ้ำเเล้วซ้ำเล่า....เปาะ,,,แปะ,,,เปาะ,,,แปะ

พาให้สมองหยุดนิ่ง

สองตามองลอยๆออกไปยังฟ้าครึ้มกว้าง

มองหา "สายรุ้ง",,,,ที่ใครว่ากันว่าสวยหนักหนา

สิ่งที่ไม่เคยได้เห็นแม้เพียงครั้ง...

เพราะสายฝนยังพร่ำหล่น....ไม่ลืมหูลืมตา

.

.

"ก๊อกๆ" .... เสียงแปลกหูดังก้องในบ้านทึมๆ

เรียกให้เด็กหญิงมองหาต้นตอ...

ประสาทสองหูตื่นตัวรับสิ่งแปลกใหม่...

หลังจากฟังจังหวะซ้ำๆของสายฝนมาทั้งชีวิต

เธอเดินวนเวียนหาสาเหตุของสิ่งแปลกประหลาดนั้น

จนมาหยุดอยู่ที่ "บานประตู"

..."ใครกันนะมาทำเสียงประหลาด"...

ความคิดไร้เดียงสาเริ่มเคลื่อนไหว พร้อมกับ

มือที่ยื่นออกสัมผัสบานประตูไม้คร่ำคร่า สายตามองสำรวจ....

จิตใจที่รักษาสภาพปกติลังเลชั่วเข็มนาทีเดิน...เเต่สุดท้าย ก็พ่ายเเพ้...

แพ้ต่อสิ่งแปลกใหม่...แพ้ต่อความตื่นเต้น!!

...เด็กหญิงเรียนรู้ที่จะเปิดประตูออกไปหาคนข้างนอกเป็นครั้งเเรก...

เรียนในสิ่งที่ไม่รู้เลย...ว่าจะเปลี่ยนแปลงตัวเธอ.........

.

.

ตลอดกาล

ใครคนนั้นยิ้มใจดี...มืออุ่นๆที่ได้สัมผัสชวนให้หลงไหล

เมื่อเทียบกับสัมผัสเย็นชืดของเก้าอี้และโต๊ะไม้

เสียงอ่อนโยนนั้นน่าฟัง ไม่กระด้างดั่งเสียงฝนพรำ

 "สายรุ้งไม่มีทางมาหาหากเราไม่วิ่งตาม"

เธอเชื่อวาจาเขาอย่างง่ายดาย

สองขาออกก้าวเดินไปในร่มสีเขียวที่เขาเป็นคนถือ

เด็กหญิงได้รู้จักการ "ยิ้ม" เป็นครั้งเเรกกับสิ่งที่เขาสัญญา

"จะไปตามหาสายรุ้งด้วยกัน"

เเต่เพียงไม่กี่โค้งที่พ้นผ่าน

เขากลับผลักเธอตกข้างทางอย่างไม่ใยดี...

สิ่งที่สัญญากลายเป็นเพียงอากาศธาตุ เธอนั่งอยู่ตรงนั้น

เนื้อตัวเปียกปอน สั่นเทา....

ได้รู้จักการ "ร้องไห้" เป็นครั้งแรก

เมื่อหัวเข่าเป็นแผล,,,,เจ็บเหลือเกิน

และจมปลักอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน....ภายใต้สายฝน

เธอ "เสียใจ",,,,

เเต่สิ่งที่ได้กลับมากลับทำให้เข้มเเข็งอย่างน่าประหลาด

เธอเริ่มเรียนรู้ช้าๆว่าแผลสามารถจางหายด้วยวันเวลา

แม้จะนานผ่านมา....เเต่เด็กหญิงก็ลุกขึ้นเดินอีกครั้ง....

หนทางที่ก้าวไปไม่ได้นำทางกลับบ้าน

หากเเต่มุ่งตามหา "สายรุ้ง" ต่อไป

ระหว่างทางมีทั้งคนยิ้มให้ หรือคนที่มาผลักให้ล้ม

หลายคนมีมืออุ่นให้กุม แต่กลับพบว่ามืออีกข้างนั้นมีคนกุมอยู่ก่อนแล้ว

หลายคนมีน้ำเสียงอ่อนโยน "จะตามหาสายรุ้งไปกับเธอ"

เเต่ก็พูดแบบนั้นกับผู้ร่วมทางอีกหลายคน

หลายคนเหมือนจะเดินร่วมทาง เเต่เพียงพ้นทางแยก

,,,ก็จากไป,,,

เธอเรียนรู้ที่จะเข้มแข็งกับสิ่งเหล่านั้นเรื่อยมา

และก็ได้เข้าใจ,,,,ว่า "ยากเหลือเกิน"

หลายทีที่เหนื่อยเกินเข้มเเข็ง....เด็กหญิงทรุดตัวลงนั่งกลางทาง

ทำได้เพียงซุกหน้ากับฝ่ามือให้มิดแล้วร้องไห้เงียบๆ

กระนั้นดวงตาก็ยังมองหา...สิ่งเดิม

.

.

.

.

"รอใครหรือ??"

เธอออกปากถาม "คนร่มแดง"

หลังจากเฝ้ามองเเผ่นหลังนั้นเงียบๆเนิ่นนาน

ขณะที่นั่งลงร้องไห้

"รอคนไปตามหาสายรุ้งด้วยกัน"

คำตอบทำให้เด็กหญิงดีใจแทบกระโดด...ก่อนจะพบว่า "ไม่ใช่เลย"

คนร่มแดงมีเพียงรอยยิ้มให้เสมอ....ขณะที่เด็กหญิงเริ่มปักหลัก

ลงลึก...ทุกที............ทุกที

สองมือพยายามลากจูงให้คนร่มแดงออกมาจากที่ตรงนั้น

ขนม น้ำ และคำพูดมากมายอย่างที่ไม่เคยหลุดจากปาก...

กลับพูดออกมาอย่างง่ายดาย

"ไปด้วยกันนะ"

"ฉันเป็นห่วงเธอ"

"ฉันคิดถึง"

เธอพูด....โดยไม่เรียนรู้ถึงผลของมันเลย

จนวันหนึ่ง....คนร่มแดงคงไม่สบายใจ

เขายื่นร่มในมือให้เธอถือ .....

และวิ่งออกไปเงียบๆคนเดียวท่ามกลางฝนกระหน่ำ

เพียงสิ่งเดียวที่เหลือไว้ให้คือ

"คำขอบคุณ"

เด็กหญิงกำร่มแน่นที่ตรงนั้น....เธอยิ้ม....ทั้งน้ำตา

เสียใจที่ไม่สามารถเดินไปหาสายรุ้งพร้อมกับคนๆนั้นได้

แต่ก็ดีใจ....ที่เขายังใจดีกับเธอ....ดีใจที่เขาเพียงจากไป

ไม่ใช่ผลักเธอลงข้างทางเมื่อเดินไปด้วยกันแล้ว

แผ่นหลังของคนที่เคยถือร่มแดงลับตาไปเมื่อเด็กหญิงออกเดินอีกครั้ง

เป้าหมายยังคงมองหา "สายรุ้ง"

แต่กลับมีหวังเล็กๆอีกอย่าง....ที่ปลายทาง....คงพบเจ้าของร่มคนนั้น

....อยู่ที่รุ้งงามด้วยกัน....

เป็นครั้งเเรกที่เด็กหญิงได้เรียนรู้ "ความไร้เหตุผล"

เเม้จะรู้ว่าคนๆนั้นไม่ต้องการตามหาสายรุ้งร่วมกับเธอ

แต่ก็ยังยินดีเดินตามไปเงียบๆ

"หวังเพียงได้พบหน้า...."

"หวังเพียงจะเเน่ใจว่า...เค้าคนนั้นก็ได้พบสายรุ้งเเละไม่หลงทาง"

นิทานคงจบหากการเดินทางยังคงดำเนินไป

หากมีเพียงใจที่มุ่งมั่น....

แต่ปัจจัยแท้จริงในโลก

กลับผันผวนกว่านั้นนัก....

เมื่อวันหนึ่ง

เด็กหญิงได้พบกับ "ต้นไม้"

เพื่อนข้างทางที่ยิ้มให้ และยินดีเมื่อเธอขอนั่งไปพักอิง

ต้นไม้กลับทำให้ใจไหว เมื่อ "ไม่ผลักไส แต่ก็ไม่โอบกอด"

ต้นไม้ไม่เคยเอ่ยว่าอยากออกเดินไปตามสายรุ้งด้วยกัน

แต่กลับให้พักพิงประดุจผู้มีความรู้สึกพิเศษต่อกัน

"ต้นไม้จะอยากเห็นสายรุ้งด้วยกันไหมนะ"

คำถามยังคงกังวาน ในวันนี้ที่นั่งพิงอยู่ตรงโคนต้นไม้

ความ "สับสน" ก่อเกิดในใจเด็กหญิง เป็นสิ่งแปลกใหม่ที่รู้สึก

"ยังอยากเดินไป เพื่อพบเจ้าของร่มแดงที่ปลายทาง"

ทุกครั้งที่หลับตา ภาพรอยยิ้มและคำขอบคุณยังคงเรียกหา

ยังคงอยากมองสายรุ้งร่วมกับเขา....เหมือนเดิม

แต่ที่ต้นไม้ต้นนี้....มีที่ให้พักกายได้นิ่งๆ

รองรับความเหนื่อยหน่าย อ่อนล้าไว้อย่างไม่ปริปาก

"เด็กหญิงควรทำอย่างไร"

"และสถานการณ์ตรงหน้า...คืออะไรกันแน่"

.

.

.

.

.

.

.

.

"ต้นไม้ที่แสนคลุมเครือ"

บางทีการที่ต้นไม้ซึบซับหัวใจล้าๆนี้ไว้ อาจเพียงเพราะ

"สงสาร" หรือ "เวทนา"

อาจเป็นเพราะ.....มีกิ่งก้าน ก็อยากใช้...

ที่ไม่ปริปาก อาจเพียงเพราะ

ต้นไม้ไม่เคยรู้สึกอะไร....กับเพียงคนผ่านทางที่ฟุ้งซ่าน

และสุดท้าย.....

 ต้นไม่อาจไม่ได้อยากก้าวเดินออกจากที่ตรงนั้นเลยก็ได้....

เด็กหญิงฟุ้งซ่าน,,,,แล้วก็คงต้องนั่งลงร้องไห้กลางฝนคนเดียวใช่ไหม

.

.

.

ปวดหัวใจจัง,,,,,

.

.

.

.

อัพไดไม่รู้เรื่องอีกแล้ว

คงมีความหมายใดซ่อนอยู่ ในการรอคอยที่แสนนาน

คงจะมีซักวันฉันคงได้เจอ

.

.

"คงจะมีรักจริงรออยู่ ที่ดินแดนใดซักแห่ง"

_________________ ____________ _________________________

มีใครบางคนให้คำนิยาม...ว่ารักคือความทุกข์

แตกต่างกับฉันที่มองว่ารักคือความสุข...

อาจจะเหนื่อยบางครั้ง อาจจะเจ็บบางที

แต่ก็ยิ้มได้เรื่อยมา,,,,

.

.

อาจจะต้องผิดหวังก็ไม่เป็นไร

อย่างน้อยฉันเคยได้รักเธอ รักด้วยการไม่หวังอะไร

ก็รู้ฉันเองก็ยังไม่ใช่......ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น

อย่างน้อยฉันได้เรียนรู้ ได้เข้าใจ,,,

ทุกนาทีที่ฉันมีเธอ,,,,รักคือความสุขที่ยิ่งใหญ่

และมีความหมายมากมาย........จริงจริง

ความพยายามที่ทำเพื่อเธอ จะขอทำต่อไป

แค่มีรอยยิ้มของเธอส่งมา ก็ชื่นใจ

หากมีวันพรุ่งนี้ เธอจะตอบตกลง

ก็คงจะคุ้มค่ามากมาย,,,,

แต่ถ้าต้องผิดหวัง ก็ไม่เสียใจ

.

.

อย่างน้อยฉันเคยได้รักเธอ รักด้วยการไม่หวังอะไร

ก็รู้ฉันเองก็ยังไม่ใช่......ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น

อย่างน้อยฉันได้เรียนรู้ ได้เข้าใจ,,,

ทุกนาทีที่ฉันมีเธอ,,,,รักคือความสุขที่ยิ่งใหญ่

และมีความหมายมากมาย........จริงจริง

ขอบคุณผู้ที่เขียนเพลงนี้,,,,,

บางทีทุกสิ่งที่อยากจะบอก....คงเป็นแบบนี้ :))

"อย่างน้อย....."

บรรยากาศเงียบๆ...เมื่อลมทะเลพัดกรรโชก

ภายใต้ชายคาเเคบที่มีเพียงตัวเอง....

นั่งคิด...เพียงลำพัง

ฟังเสียงโห่ร้องเฮฮาของเพื่อนๆ...เเล้วได้เเต่ถอนหายใจ

ยิ้มให้ตัวเองเบาๆกับความคิดมากมายในหัว

ทำไมจึงไม่ยอมหยุดเสียที,,,

ตัดสินใจปิดสมุดบันทึกลงบนโต๊ะ

แล้วก้าวขาออกจากความเงียบไปสู่เสียงหัวเราะนั้น

อยากร่วมยิ้มไปกับมัน

เเต่กลับทำได้เพียงการคลี่ริมฝีปาก...ไม่ใช่ยิ้มอย่างใจเลย

ไม่ใช่เลย....

ในความเมามาย,,,,ไร้สติ

ในยามนั้นรับรู้ถึงไออุ่นของมือใครสักคนก่อนจะหลับตา

ขอบคุณ...ขอบคุณมาก

แม้จะปล่อยมือไปเพียงแค่ดวงตาหลับลงไม่นาน

เเต่ชั่ววินาทีหนึ่ง....อบอุ่นเหลือเกินนะ

นอนหลับตา,,,,,ปล่อยให้ความเหงากลับมาเกาะกินหัวใจเงียบๆ

ไม่อยากงอแง ไม่อยากเป็นภาระให้ใคร

ไม่อยากทำตัวซึม ให้ใครมาคอยกังวลสงสาร

ไม่อยากทำตัวน่าเบื่อ อยากสนุก

เเต่ต้องยอมรับ......ใจมันไม่ไปตาม

สับสนกับสิ่งที่เกิดในตัวเอง

สับสนที่ตัวเองยึดมั่นในอะไรแปลกๆ

ทำไม....จึงชอบทำอะไรให้ยาก

หวนนึกไปถึงวันที่ยิ้มได้อย่างใจ

อยากกลับไปยืนที่ตรงนั้น วันที่ไม่คิดอะไรให้คิดมากอย่างวันนี้

อยากมีความสามารถในการยืนลำพัง....อย่างสุขใจอีกครั้ง

อัพไดไม่รู้เรื่องเลยแฮะ.....

หัวใจกำลังหลงๆยังไงพิกล

ขอร้องเถอะตัวฉัน

อย่าคิดอะไรให้ไกลไปเองเลยนะ

อย่าสนใจในสิ่งที่มันยังไม่มีจริง

อย่าเชื่อคำยุยง....อย่าเชื่อลมปากใครๆ

อย่าทำร้ายตัวเองมากกว่าที่เป็นเลย

ขอร้องเถอะสิ่งรอบกาย....

หากยังไม่มีความหมายใดๆในการกระทำ

กรุณาอย่าก้าวล้ำเส้นของฉันเข้ามา

อย่ามาทำร้ายฉันที่ยืนอยู่นิ่งๆตรงนี้

ฉันไม่อยากรับ....แม้มันเป็นความเจ็บปวดที่แสนหวาน

ไม่อยากต้องเจ็บอีกแล้ว....จากการเริ่มต้น

แต่อย่างน้อยที่สุดวันนี้....ก็ขอบคุณสิ่งรอบกาย....

ขอบคุณสำหรับยิ้มบางๆที่มอบให้กัน

ขอบคุณสิ่งดีๆ....^^

.

.

.

.

"คุณผู้ถูกรัก"....ทำไมจึงยังคิดถึงคุณ แม้ในเวลาที่คิดอะไรไม่ออกเลย

"คุณผู้ถูกรัก".... ทำไมจึงยังรักคุณ แม้ในเวลาที่ไม่อยากมีหัวใจอีกแล้ว

"คุณผู้ถูกรัก".... ยิ้มนะ ^^

"กอดตัวเองผ่านวันอย่างเลื่อนลอย.....จะมีใครบ้างไหม"